NODIG: Sprekende Beelden

Als de beschaving wegvalt en instinct het overneemt. Daarover gaat de theatervoorstelling NODIG. Akelig actueel.

De makers Jochanan Westra en Linnet van der Wal stelden zich de wereld voor als deze ten onder gaat aan natuurrampen en oorlog. Als de beschaving wegvalt en instinct het overneemt. Hoe kun je instinct vangen in beeld? Hoe ziet dat eruit? In de tot theater omgebouwde studio van theateropleiding Selma Susanna zag ik, na ‘Gore Maan’, weer een voorstelling van theaterduo WestravanderWal die ik niet had willen missen.

Trailer

De briefing die Jochanan mij gaf voor het monteren van de trailer, luidde: ‘Het is genoeg als mensen zien dat het een voorstelling is, waarin niet zoveel gepraat wordt en… iets met oude kleren’. Maar de voorstelling die Westra en Van der Wal ten tonele brengen, geeft zoveel associaties. En al monterend en app-wisselend met Jochanan was het verleidelijk het hem állemaal te vragen. Hoe hebben jullie dit bedacht, en wat bedoelden jullie eigenlijk met…?

Maar theater nodigt uit om allereerst je eigen verbeelding zijn werk te laten doen. En deze uitnodiging neerzetten, dat doen Westra en Van der Wal als geen ander, in NODIG.

De scène met het eerst bedeesd, dan overtuigd voluit zingen van een strijdlied, en dan de lapjes, doekjes, kledingstukken, steeds meer, stapelend uitstorten over het hoofd van de stug doorzingende Linnet, had geen uitleg nodig.

‘Ik word bedolven!’ stamelt de vrouw vertwijfeld en niet meer in staat haar eigen pad te zien, net zo lang tot zij bezwijkt. De man staat er wat onbeholpen bij en kijkt ernaar. De scène vertelt mij, dat iemand steunen in zijn ideaal, hem aanmoedigen en goedbedoelend proberen zijn streven te verrijken, z’n doel ook voorbij kan streven.

‘Geen eenduidige beelden,’ zegt Jochanan, ‘juist eenduidigheid willen wij omzeilen. We willen multi-interpretabel zijn.’ En ook dat lukt.

Neem de scène waarin de vrouw op haar rug de grond ligt en ‘auw auw auw’ kermt. Op dit punt in de voorstelling kleedt de man zich aan; staat hij naast het bed? Wanneer we overleggen over een beeld dat ‘wel wat korter mag’ in de trailer, noemt Jochanan ‘dat beeld dat op verkrachting lijkt’. …Ik moest daar even naar zoeken. De scène die hij bleek te bedoelen, had voor mij hulpbehoevendheid bij ziekte uitgedrukt.

Het maken van Nodig

‘We hebben scènes bedacht, solo’s voor elkaar gespeeld, volgordes veranderd, naar abstractie gezocht. Praten-praten-praten: vertelt deze scène wat we willen zeggen?’

Ideeën werden vertaald naar abstracties. Een zee van oude kleding; het publiek moet zijn eigen verbeelding de terugvertaling laten maken naar het idee.

Akelig actueel

Maar zijn de gevonden beelden wel zo abstract? Je zou ze ook organisch kunnen noemen. De ‘zee’ van oude kleding op de theatervloer doet vagelijk denken aan de zakken kledinghulp aan de Derde Wereld. Of nee – veel directer! – aan de akelig actuele, schrijnende beelden van vluchtelingen die aan land komen in Europa en stappen zetten landinwaards, beginnend aan een onzekere zoektocht naar een verblijfplaats. Zij lopen in allerlei kledij waarbij kleur, geur en smaak er al gauw helemaal niets meer toe doen.

Expressief en fysiek aan elkaar gewaagd, verbinden Jochanan en Linnet verschillende disciplines als beeldende kunst, mime en poëzie in een voorstelling waarin inderdaad niet zoveel gepraat wordt, maar bovenal sprekende beelden worden neergezet.

Eigenlijk zonder te spelen, verbeelden Westra en Van der Wal een wereld waarin de beschaving wegvalt maar waar mensen blijven en dingen NODIG blijven. Hebben.

Bron: MindChocolate.tv

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *